ଖେଳନା…ସୁଵଳ ମହାପାତ୍ର

ବସଟି, ତା’ର ଚିରାଚରିତ ଢଙ୍ଗ ରେ ପେଂକାଳୀ ବଜେଇ ଯିବାର ସୂଚନା ଦେଲା। ନାଇଟ କୋଚ୍, ସ୍ଲିପର ଆଉ ସିଟର। ତଳେ ବସିବା ପାଇଁ କିଛି ସିଟ, ତା ସହ ପଛ ଆଡକୁ ଶୋଇବା ସିଟ। ଉପରେ ସବୁ ଯାକ ସ୍ଲିପର। ଯାତ୍ରୀ ସବୁ ଯିଏ ଯାହା ଜାଗାରେ ବସି ସାରିଛନ୍ତି। ଶୁକ୍ରବାର ରାତି, ବସ ରାତିରେ ରାଉରକେଲା ରୁ ବାହାରିବ ଭୁବନେଶ୍ବର। ଶନିବାର, ରବିବାର ଛୁଟି ପରେ ସୋମବାର, ମଙ୍ଗଳ ବାର ଦୁଇ ଦିନ ଛୁଟି ନେଲେ ବୁଧବାର ଅଗଷ୍ଟ ପନ୍ଦର। ଏକା ବେଳେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଛୁଟି ମିଳିବାର ଲୋଭ ସମ୍ବରଣ କରି ନପାରି କିଛି ଲୋକ ବୁଲିବା ଓ କିଛି ଲୋକ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ବ୍ୟଗ୍ର। ଛୁଆ ପିଲା ଲୋକ ବସ ରେ ଖୁନ୍ଦା ଖୁନ୍ଦି। ଜଣେ ଶୋଇବା ଜାଗାରେ ଦି ଜଣଙ୍କୁ ବସେଇ ନେଇ ଡବଲ ପଇସା ଆଶାରେ କଣ୍ଡକ୍ଟର ବି ଶୋଇବା ସିଟ ସବୁ ବସିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇ ଖୁସ। ଆଉ ଜାଗା ନାହିଁ, ଦୁଇ ଜଣ ଶୋଇବା ପାଇଁ ସିଟ ଆଗୁଆ ବୁକ କରିଥିଲେ ବି ଏବେ ଯାଏଁ ଆସି ନଥାନ୍ତି। ସେଇ ଦୁଇଟି ଶୋଇବା ସିଟ କୁ ଛାଡି ବାକି ସବୁ ଫୁଲ ହୋଇ ସାରିଲାଣି। ଡ୍ରାଇଭର ବି ପାଞ୍ଚ, ଦଶ ଥର ପେଁକାଳି ବଜେଇ ସାରିଲାଣି। ସମୟ ରାତି ଆଠଟା ପଇଁତିରିଶ। ସାଢ଼େ ଆଠଟା ରେ ବସ ଛାଡିବା କଥା। ହଠାତ ଚାରି ଜଣ ଲୋକଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବ ହେଲା। ହାତରେ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ଗିଟାର । ଦାଢ଼ି ବାଚୁ ଛେଳି ପରିକା ଲମ୍ବିଛି, ହାଫ ଗଂଜି କୁ ହାଫ ପେଣ୍ଟ ସୁଚେଇ ଦେଉଥାଏ ଯେ ଏମାନେ ବାଜା ବାଲା। କେଉଁ ଗୋଟେ ବ୍ୟାଣ୍ଡ ପାର୍ଟି ବୋଧେ । ଝୁମ୍ପୁରା ଚୁଟି କୁ ସେଥିରେ ରିବନ ପରି ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ କନା ପରି କଣ ସବୁ ବନ୍ଧା ଯାଇଥାଏ। ବସ କଣ୍ଡକ୍ଟର କୁ ସିଟ ପାଇଁ କହି ଟିକେଟ ଦୁଇଟି ବଢ଼େଇ ଦେଲେ। କଣ୍ଡକ୍ଟର ଅଧିକ ପଇସା ପାଇଁ କହି ଶୋଇବା ଜାଗାରେ ଚାରି ଜଣଙ୍କୁ ଆଡ଼ଜଷ୍ଟ କରି ବସେଇ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା ଡ୍ରାଇଭର ପାଖକୁ, ଗାଡି ଛାଡିବା ପାଇଁ କହିବାକୁ। ଚାରିଜଣ ଯାକ ଶୋଇବା ଘର ଭିତରେ ପଶି କବାଟ କୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ସ୍ଲିପର କୋଚ୍ ଗୁଡିକ ଏପରି ହୋଇଥାଏ ଯେ କବାଟ ଟିକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ, ଭିତରେ ପର୍ଶନାଲ ରୁମ ପରି ନିଜସ୍ବ। ଶୋଇବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଗଦି। ଚାରିଜଣ ଯାକ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଗୋଟେ ସ୍ଲିପର ରୁମ ଭିତରେ ପଶି ଗଲେ। 

ଗାଡି ଛାଡିଲା, ଲୋକ ତ ଫୁଲ, ସବୁ ଭୁବନେଶ୍ବର ପାସେଞ୍ଜର। ବାଟରୁ କାହାକୁ ଉଠେଇବାର ଅପେକ୍ଷା ନକରି, ରାଉରକେଲା ରୁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଯିବାପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା। ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଗାଡି ର ଗତି ସହ ଲୋକ ସବୁ ଢୁଳେଈବାରେ ଲାଗିଲେ। କିଛି କିଛି ଶୋଇ ବି ଗଲେ। ଗାଡି ଚାଲିଥାଏ, ଭିତର ଲାଇଟ ସବୁ ବନ୍ଦ କରି ଡ୍ରାଇଭର ବି କେବିନ ଭିତର ସାଉଣ୍ଡ ବକ୍ସ ରେ ଧୀର ଭାବେ ଗୀତ ଲଗେଇ ଗୀତ ର ତାଳେ ତାଳେ ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇ ଗାଡି ଚଳେଇବାରେ ଲାଗିଲା। କଣ୍ଡକ୍ଟର ଇଞ୍ଜିନ ଉପରେ ଥିବା ପଟା ରେ ବସି ବିଡ଼ି କଳେ ଟାଣି ହେଲପର କୁ ଆସନ୍ତା କାଲି ର କାମ ସବୁ ବିଷୟ ରେ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା। 
ଦୀର୍ଘ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ର ବ୍ୟବଧାନ ପରେ ଗୋଟିଏ ଢାବା ଦେଖି ଡ୍ରାଇଭର ଗାଡି ରଖିଲା। ଲୋକଙ୍କୁ ଚା, ଜଳଖିଆ ଓ ଏକ, ଦୁଇ ଯିବାପାଇଁ ଉଠେଇ ଦେଇ ଡ୍ରାଇଭର ଓ କଣ୍ଡକ୍ଟର ନିଜେ ଖାଇବା ଲାଗି ଚାଲିଗଲେ। ଲୋକ ସବୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଓଲ୍ଲେହି ନିଜ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ ସେ ଛୁଆଟି କିନ୍ତୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ରୁ ଶୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ଲୋକଙ୍କ କୋଳାହଳ ରେ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ତାର। ତିନି, ସାଢ଼େତିନି ବର୍ଷ ର ପିଲାଟି। ଶୋଇବାକୁ ଜାଗା ଅଭାବ ରୁ ବାପା ମା ତାକୁ ଶୋଇବା ସିଟ ରେ ଶୁଏଇ ଦେଇ, ଜଣେ ସେହି ସିଟ ରେ ଆଉ ଜଣେ ତଳେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏବେ କୋଳାହଳ ରେ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ପରେ କାନ୍ଦିଲା ସେ। ବାପା, ମା ତାକୁ ନେଇ ବାହାରେ କିଛି ସମୟ ବୁଲାବୁଲି କରି ଆସିଲେ। ତଥାପି ଲୋକ ଆସି ନଥାନ୍ତି। ଛୁଆଟି ସେଇ ବସ ଭିତରେ ଦୌଡା ଦୌଡି କରି ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଭିତରୁ କିଏ ବାହାରକୁ ଗଲା, କିଏ ରହିଲା ଜାଣିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଡ୍ରାଇଭର କଣ୍ଡକ୍ଟର ଆସି ସାରିଲେଣି। ଡ୍ରାଇଭର ବସ ର ପେଁକାଳି ବଜେଇବାରୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଲୋକ ସବୁ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପିଲାଟି କିନ୍ତୁ ଏପଟୁ ସେପଟକୁ ଧାଇଁ ଖେଳୁ ଥାଏ। କିଛି ସମୟ ପରେ କଣ୍ଡକ୍ଟର ସବୁ ସିଟ ଚେକ କରି କିଏ ଆଉ ରହିଗଲା ବୋଲି ହିସାବ କରି ପଛ ରୁ ଆଗକୁ ଗଣି ଗଣି ଯାଉଥାଏ। ଡ୍ରାଇଭର ଆଉ ଥରେ ପେଁକାଳି ବଜେଇ ବସ ଛାଡ଼ିଲା। ପିଲା ର ବାପା ଜାଗା ନ ଥିବାରୁ କଣ୍ଡକ୍ଟର ପାଖରେ କେବିନ ରେ ଟିକେ ବସି ପଡିବା ଲୋଭ ରେ ଆଗକୁ , ବସ ର କେବିନ ପାଖକୁ ଗଲା। ପିଲାଟି ମା ପାଖକୁ ଫେରି ଆସି ପୁଣି ସିଟ ରେ ବସି ପଡ଼ିଲା। ବସ ଭିତର ଲାଇଟ ତଥାପି ଲିଭି ନଥାଏ। କହିଁକି କେଜାଣି ପିଲାଟି ପୁଣି ଥରେ ଦୌଡା ଦୌଡି କରି ଭିତରେ ଖେଳିଲା। ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଚାରିଜଣ ଗୀଟାର ଧରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ କବାଟ ଅଳ୍ପ ଖୋଲିଲା ଏବେ। ପିଲାଟି ଦୌଡି ଯାଇ, କବାଟ ପଟେ ଉଣ୍ଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ଫେରି ଆସି ମା ପଖରେ ବସିଲା। ତା ପରେ ବାପା ବାପା କହି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଅଧିକ କାନ୍ଦିବାରୁ ପିଲା ର ମା ତାକୁ ନେଇ ବାପା ପାଖରେ ଛାଡି ଦେଇ ଆସିଲା। ପିଲାଟି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଖେଳନା ପାଇଁ ଜିଦ କଲା। 

— କଣ ହେଲା କିରେ? କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ତା ବାପା ପଚାରିଲେ। — ସେଇତା, ଖେଲିବି ସେଥିଲେ।– କଉଟା, ବସ ଚୁପ ଚାପ। ଏପଟେ ଦେଖ କେମିତି ଗାଡି ଯାଉଛି।– ନା, ସେଇତା, ବନ୍ଧୁକ। ବନ୍ଧୁକ ରେ ଖେଲିବି।ତା ବାପା ତାକୁ ଚୁପ କରେଇଲା ବେଳକୁ ଡ୍ରାଇଭର ପଚାରିଲା, କଉ ବନ୍ଧୁକ? କଉଠି ଅଛି?– ସେଇ ଘଲେ, ବଲ ବଲ ବନ୍ଧୁକ ଦି ତା ଅଛି। ଦାଢ଼ି ନୁକ ପାଖରେ….
ଆଉ କିଏ ବୁଝୁ ନ ବୁଝୁ ଡ୍ରାଇଭର କିନ୍ତୁ ଜାଣି ସାରିଥିଲା ଘଟଣା କଣ। ଆଗରୁ ସେ ଏମିତି ଘଟଣା କିଛି ଶୁଣିଛି। ନିଜେ ବଞ୍ଚିଲେ ବାପା ର ନାଁ ନ୍ୟାୟ ରେ ଭାବିଲା ଗାଡି ଛାଡି ଦଉଡି ପଳେଇବ କି? ନା, ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ କୁ ବିପଦ ରେ ପକେଇ ସେ କଣ ଯାଇ ପାରିବ? ଯାହା ହେଲେବି ସେମାନେ ଭରସା କରନ୍ତି ଡ୍ରାଇଭର କୁ। ଭଲ ରେ ଭଲରେ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ରେ ପହଞ୍ଚେଇଲା ବୋଲି କେହି କେବେ ଧନ୍ୟବାଦ ଟିଏ ନ ଦିଅନ୍ତୁ ପଛେ ଭରସା ତ କରନ୍ତି ମନେ ମନେ। ଗାଡି ଛାଡି ଦଉଡି ପଳେଇବାପାଇଁ ତା ବିବେକ ବାଧା ଦେଲା ତାକୁ । 
ସେହି ଚାରି ଜଣଙ୍କ ହାବଭାଵ ମନେ ପଡିବାରୁ, ତା ସନ୍ଦେହ ଆଉ ଟିକେ ଘନୀଭୂତ ହେଲା। କାହାକୁ କିଛି ନ କହି, ସେ ଗାଡି ଚଳେଇବାରେ ମନ ଦେଲା। ଛୁଆ କୁ ଏପଟୁ ସେପଟୁ କଥା କହି ବାଁରେଇ ତା ବାପା କୁ କହିଲା, ୟା କୁ ଶୋଇ ପକା। ସେ ଜାଣିଥିଲା, ପୋଲିସ ଥାନା ଏଠୁ ଦଶ କିଲୋମିଟର ପରେ। କିଛି ନ ହେଲେ ବି ଦଶ ପନ୍ଦର ମିନିଟ ଲାଗିବ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ। ଯେମିତି ବି ହେଉ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ପୂର୍ବରୁ କିଛି ଅଘଟଣ ନ ଘଟୁ। କିଛି ନହେଲା ପରିକା ଭିତର ଲାଇଟ ବି ସେ ବନ୍ଦ କରି ଦେଲା। ଦଶ ମିନିଟ ଭିତରେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରୁ କରୁ ବା କିଛି ଅଘଟଣ ପୂର୍ବରୁ ପୋଲିସ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ନିହାତି ଦରକାର ଥିଲା। ବନ୍ଧୁକ ଅଛି ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ। ଆହୁରି ବି ମାରଣାସ୍ତ୍ର ଥାଇ ପାରେ। ବସ ଲୁଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରେ କି ଅଗଷ୍ଟ ପନ୍ଦର ପାଇଁ କିଛି ବଡ ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟେଇବା ପାଇଁ ଏମାନେ ଆସି ଥାଇ ପାରନ୍ତି। କେଉଁ ସମୟ କୁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ଲାନ ଅଛି କିଏ ଜାଣେ? ତେବେ ଜରୁରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା ବସ କୁ ପୋଲିସ ଥାନା ଆଗରେ ରଖି, ପ୍ରଥମେ ବସ ରେ ଥିବା ନିରୀହ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ପୋଲିସ ହାତରେ ଧରେଇବା। 
ଗୋଟେ ଗୋଟେ ମିନିଟ ଡ୍ରାଇଭର ମୁଣ୍ଡରେ ହାତୁଡି ପିଟିଲା ପରି ଲାଗୁଥାଏ। କେଜାଣି କେଉଁଠି କିଛି ସାହାର୍ଯ୍ୟ ମିଳିଯିବା ଆଶାରେ ଆଗ ପଛ କୁ ଚାହୁଁଥାଏ। କିନ୍ତୁ ପାଖରେ ବସିଥିବା କଣ୍ଡକ୍ଟର, କବାଟ ପାଖ ଛୋଟ ବେଞ୍ଚ ରେ ବସି ଢୁଳାଉଥିବା ହେଲପର କିମ୍ବା ଗୋଡ ଉପରେ ବସେଇ ଛୁଆ କୁ ଶୁଆଉଥିବା ତା ବାପା କୁ ସେ କିଛି କହି ପାରୁନଥିଲା। କହିଦେଲେ ଡରରେ କାଳେ କିଏ ଅବସ୍ଥା କୁ ଆହୁରି ବିଗାଡି ଦେବା ଭୟରେ । ଆହୁରି ପାଞ୍ଚ ଛଅ କିଲୋ ମିଟର। ଆଗକୁ ଗାଡି ଚଲେଇବା ସହ ପଛରୁ କାଳେ କିଛି ଶବ୍ଦ ଆସିଲା ବୋଲି କାନଉଥାଏ। ମୁଣ୍ଡରେ ଠନ ଠନ ହେଉଥାଏ। ରକ୍ତ ଗୁଡା ବିଦ୍ରୋହ କଲାପରି ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଫୁଲ ସ୍ପୀଡ଼ ରେ ଦୌଡୁଥାନ୍ତି।  ଅଜଣା ଆତଙ୍କ ରେ ଦେହ ସିହିରୀ ଉଠୁଥାଏ ତାର। ହଠାତ ଆଗରୁ ପୋଲିସ ଗାଡି ପେଟ୍ରୋଲିଂ ରେ ଆସିବା ଦେଖି କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ବେକରେ ପକେଇଥିବା ନାଲି ଗାମୁଛା କୁ ହାତରେ ଭିଡି ଆଣି ପୋଲିସ ଗାଡି କୁ ଦେଖେଇଲା ସେ। ପୋଲିସ କିନ୍ତୁ ଦେଖି ପାରିଲା କି ନାହିଁ କେଜାଣି, ବସ କୁ କ୍ରସ କରି ଚାଲିଗଲା। ଆଶା ଟିକକ ପୁଣି ମରିଗଲା ଡ୍ରାଇଭର ର। ଆହୁରି ଦୁଇ କିଲୋ ମିଟର। ପୋଲିସ ପେଟ୍ରୋଲିଂ ପାଇଁ ଗଲେଣି ମାନେ ଏବେ ଥାନା ରେ ଜଣେ କି ଦି ଜଣ ମାତ୍ର ପୋଲିସ ଥିବେ। ନିରାଶ ଲାଗିଲେ ବି ମନ ଭିତରେ ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କଲା ସେ । ତଥାପି, ଦେଖା ଯାଉ। ଏବେ ଯାଏଁ ନିଜ ମନ ଭିତରେ ରଖିବା ଛଡା, ଆଉ କାହାକୁ କହି ପାରୁନଥିଲା ସେ।  ଗାଡି କୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଧୀର କଲା। ଆଉ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚଶହ ମିଟର। କିନ୍ତୁ ହଠାତ ବ୍ରେକ ଦେଲେ ଲୋକଙ୍କୁ ବାହାର କରି ହେବ ନାହିଁ। ତା ର ମନେ ପଡ଼ିଲା ଯେ, ସେ ଚାରିଜଣ ଢ଼ାବା ରେ ବସ ରହିଲା ପରେ ବି ବାହାରି ନଥିଲେ। ତେଣୁ ଏବେ ବି ବାହାରିବେ କି ନାହିଁ ସନ୍ଦେହ। ତେବେ ଲୋକ ମାନେ ଜାଣିଲେ ଅସୁବିଧା, ଦୌଡା ଦୌଡ଼ି କରିବେ। ପାଟି କରି ହା ହଲ୍ଲା କରିବେ। ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଗାଡି ଧୀର କରି ଥାନା ରୁ ମାତ୍ର ଦଶ ମିଟର ଦୂରରେ ରଖିଲା ସେ। କଣ୍ଡକ୍ଟର କୁ କହିଲା, ଲୋକଙ୍କୁ କହ, ଡ୍ରାଇଭର କୁ ଅତର୍ଛୟା ଲାଗିବାରୁ ସେ ଗାଡି ରଖି ଯାଇଛି। ତା ପରେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଜଣ ଜଣ କରି ବାହାରକୁ ଡାକ। କଣ୍ଡକ୍ଟର କିଛି ବୁଝି ନପାରି ଡ୍ରାଇଭର କୁ ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ ଡ୍ରାଇଭର ଏତିକି ସମୟ ଭିତରେ କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଥାନାକୁ ଦଉଡି ଯାଇ କିଛି ଗୋଟେ ଆଶଙ୍କା ରେ ଏପରି ଘଟିଛି ବୋଲି କହିଲା ଥାନା ବାବୁଙ୍କୁ। 
ଥାନା ବାବୁ ଫୋନ କରିବେ ଭାବୁ ଭାବୁ ପେଟ୍ରୋଲିଂ ରେ ଯାଇଥିବା ପୋଲିସ ଗାଡି ଆସି ସାରିଥିଲା ବସ ର ପଛେ ପଛେ। ପୋଲିସ ଜିପ ର ଡ୍ରାଇଭର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ ରେ ଦେଖି ପାରିଥିଲା ନାଲି ଗାମୁଛା ଖଣ୍ଡିକ। ବସ ର ପତାକା କିମ୍ବା ନାଲି କନା ବୋଲି ଭାବି ଏଡେଇ ଯାଇଥିବା ପୋଲିସ ବାବୁ, ଗାମୁଛା ସହ ହାତ ଟି ବି ହଲୁଛି ବୋଲି ଦେଖି ପାରିଥିଲେ। ତେଣୁ କିଛି ଅଘଟଣ ଆଶଙ୍କା ରେ ଗାଡି ବୁଲେଇ ବସ ର ପିଛା କରିଥିଲେ। 
RTO ଚେକିଂ ଚାଲିଛି, ବସ କାଗଜ ପତ୍ର ଯାଞ୍ଚ ହେଉଛି, ସମସ୍ତେ ବସି ରୁହ ବୋଲି ଶୁଣେଇ ଶୁଣେଇ ଭିତରକୁ ପଶିଥିଲେ ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚ, ଛଅ ଜଣ ବନ୍ଧୁକ ଧାରୀ ପୋଲିସ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଚୁପ ଚାପ ବାହାରକୁ ବାହାର କରି ହଠାତ କବାଟ ଖୋଲି କୁଦି ପଡ଼ିଥିଲେ ସେଇ ସ୍ଲିପର ରୁମ ଭିତରକୁ। ଖସି ଯିବାପାଇଁ ବାଟ ନ ପାଇ ଚାରି ଜଣଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ ବନ୍ଧୁକ ରୁ ଗୁଳିଟିଏ ଚଳେଇ ଦେଲା। ଗୁଳିଟି ଆସି ବାଜିଲା ଥାନା ବାବୁଙ୍କ ଜଙ୍ଘରେ। ତଥାପି ସମସ୍ତେ ମିଶି କାବୁ କରି ନେଇଥିଲେ ଏହି ଆତଙ୍କ ବାଦୀ ମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁ ମାନଙ୍କର ଯୋଜନା ଥିଲା ସକାଳୁ ସକାଳୁ ବସ କୁ ଲୁଟ କରି ଖସି ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଭୁବନେଶ୍ବର ଭିତରେ ବସ ରେ ହିଁ ବିସ୍ଫୋରଣ କରିବା। ସେହି ଶୋଇବା କେବିନ ଭିତରେ ହିଁ ସେମାନେ ବମ ଖଞ୍ଜିବାର ଥିଲା। ଲୁଟ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ବନ୍ଧୁକ ଗୁଡିକ ଖୋଳ ରୁ ବାହାର କରି ସେଟ କରିବା ଭିତରେ ହିଁ ଏହି ପିଲାଟି ଦେଖି ନେଇଥିଲା ଓ ଖେଳନା ଭାବି ବନ୍ଧୁକ ସହ ଖେଳିବ ବୋଲି ଅଳି କରିଥିଲା। 
କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ, ପରଦିନ ସକାଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖବର କାଗଜ ର ମୁଖ୍ୟ ପୃଷ୍ଠା ରେ ପ୍ରଥମ ଖବର ଥିଲା ଏ ଘଟଣା ଟି। 
ଅଗଷ୍ଟ ପନ୍ଦର ରେ ବସ ର ଡ୍ରାଇଭର କୁ ଉପସ୍ଥିତ ବୁଦ୍ଧି ଖଟାଇ ପଚାଶ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମିଳିଥିବା ଦଶଲକ୍ଷ ପୁରସ୍କାର ରୁ ଚାରିଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା  ବନ୍ଧୁକ ସହ ଖେଳିବ ବୋଲି ଅଳି କରିଥିବା ପିଲାକୁ ଦେଵ ବୋଲି ଡ୍ରାଇଭର ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ବେଳେ ପିଲାଟି କିନ୍ତୁ ଅଳି କରୁଥିଲା ଗୋଟିଏ ଖେଳନା ବନ୍ଧୁକ ପାଇଁ, ଯାହା ସେ ଏବେ ଦେଖୁଥିଲା ପୋଲିସ ଭାଇ ମାନଙ୍କ ହାତରେ, ପରେଡ଼ ପରେ ସେମାନେ କାନ୍ଧରେ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। 
ତା ପାଇଁ ସବୁ ବନ୍ଧୁକ ଖେଳନା ହିଁ ଥିଲା…
–ସମାପ୍ତ–ପଢନ୍ତୁ, ମଜା ନିଅନ୍ତୁ, ମତାମତ ଦିଅନ୍ତୁ….

Spread the love

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*